Dzieje kościelnych majątków

Bogusz Szymański
10.01.2012 , aktualizacja: 10.01.2012 16:58
A A A Drukuj
Pierwszym dobroczyńcą Kościoła był cesarz Konstantyn Wielki. Już średniowieczu w posiadaniu Kościoła znalazły się nie tylko obiekty sakralne, ale też olbrzymie posiadłości ziemskie. Efektem jego rosnącej zamożności było wprowadzenie celibatu, ruchy reformacyjne, a w końcu kasacja zakonów i sekularyzacja zgromadzonego majątku.

W starożytnym Rzymie

Henryk Siemiradzki, Pochodnie Nerona, fot. Wikimedia Commons

W początkowym okresie istnienia Kościoła, ze względu na prześladowania, którym podlegał w okresie wczesnego cesarstwa rzymskiego, związki pomiędzy poszczególnymi gminami wyznaniowymi były bardzo luźne. Konspiracyjny charakter funkcjonowania Kościoła w epoce pierwszych chrześcijan powodował też, że jako instytucja nie posiadał on poważniejszego majątku, wyłączywszy np. przedmioty kultu, stanowiące raczej własność wspólnoty wiernych niż instytucji.

Sytuacja poważnie zmieniło przyjęcie chrześcijaństwa przez Konstantyna Wielkiego ok. 312 r. i otoczenie przezeń opieką i poparciem tej religii. Poza wsparciem finansowym i budową na potrzeby Kościoła obiektów sakralnych, cesarz przyznał rozmaite przywileje prawne, jak zwolnienie z niektórych podatków, prawo posiadania majątku nieruchomego i przyjmowania darowizn bez ograniczenia, a także nadanie jurysdykcji w niektórych sprawach świeckich. Polityka ta kontynuowana była przez kolejnych cesarzy i w r. 380 doprowadziła do wydania przez Teodozjusza Wielkiego edyktu z Tesalonik, zakazującego sprawowania wszelkich kultów pogańskich i czyniącego chrześcijaństwo religią państwową. W tym samym też okresie doszło do wykształcenia ściśle hierarchicznych struktur kościelnych.

Podziel się