Germanizacja
23.06.2009
, aktualizacja: 23.06.2009 10:12
Otto von Bismarck
ZOBACZ TAKŻE
- Polityka Napoleona wobec Polaków (01-09-09, 15:34)
- Powstanie styczniowe (przyczyny, przebieg, skutki) (22-06-09, 17:42)
Termin germanizacja i jego znaczenie
Germanizacja - termin pochodzi z łacińskiego Germanus oznacza Germanin, Niemiec. To polityka jaką prowadzili Niemcy w stosunku do Polaków w okresie zaborów. Miała ona na celu zniemczenie ludności polskiej w każdej dziedzinie życia.
Początki germanizacji
Bardzo znaczącym momentem w historii, który miał wpływ na sytuację Polaków znajdujących się pod zaborem pruskim było dojście do władzy Otto von Bismarcka - "żelaznego kanclerza". Był on zwolennikiem polityki antypolskiej, której celem było zniemczenie przede wszystkim oświaty i życia kulturalnego.
W 1867 powstał Związek Północnoniemiecki w skład, którego weszło Poznańskie. Od 1871 cały zabór pruski znalazł się już w granicach II Rzeszy. Zmieniono nazwę Wielkiego Księstwa Poznańskiego na Prowincję Poznańską (Provinz Posen). Językiem polskim można było posługiwać się na lekcjach religii (do 1901). Od 1876 zakazano mówić po polsku w urzędach, szkołach, sądach. Nauczycieli Polaków zabierano do pracy na rzecz II Rzeszy, a na ich miejsce wprowadzano Niemców. Zniemczano imiona, nazwiska i nazwy geograficzne.
Metody germanizacji
"Kulturkampf"- jedna z metod germanizacji prowadzona przez Otto von Bismarcka, mająca na celu walkę o kulturę z Kościołem katolickim. Nastąpiła ingerencja władzy niemieckiej w organizacje Kościoła katolickiego (kazania po niemiecku, wpływ na ich treść, nadzór nad kształceniem księży). Zamykano klasztory i szkoły zakonne.
Najdrastyczniejszym krokiem polityki prowadzonej wobec Polaków były "rugi pruskie"(1885-1890). Z ziem zaboru pruskiego wydalono ok. 26 tysięcy Polaków. Wielu z nich zamieszkiwało te tereny od dawna, ale otrzymali obywatelstwa II Rzeszy.
W 1886 roku nastąpiła dalsza realizacja planu germanizacji ziem Wielkopolski. Utworzono Komisję Kolonizacyjną, której zadaniem było wykupywanie ziemi z rąk Polaków po konkurencyjnych cenach i sprzedawanie jej Niemcom. W ten oto sposób powstało ponad 300 niemieckich wsi. Z pomocą Komisji Kolonizacyjnej przyszło ustawodawstwo: 1908 rok władze mogły przymusowo wykupić ziemi polskie po cenie rynkowej.
W roku 1894 powstał Związek dla Popierania Niemczyzny w Marchiach Wschodnich, który od 1899 przyjął nazwę Niemieckiego Związku Kresów Wschodnich. Nosił nazwę HAKATA od pierwszych liter nazwisk założycieli: Ferdinanda Hansemanna, Heinricha Tiedemanna, Hermanna Kennemanna. Reprezentowali oni szowinistyczną ideologię antypolską, zyskując poparcie cesarza Wilhelma II.
W latach 1900 - 1909 urząd kanclerza sprawował Bernard Bulowa, w okresie tym wzmożona zostaje walka z polskością. W 1901 roku zakazano używania języka polskiego również na religii. W 1904 zakazano Polakom stawiania budynków na nowo zakupionych ziemiach bez zgody władz niemieckich. W 1908 wydano dekret o przymusowym wykupie ziem z rąk polskich oraz ustawę o zgromadzeniach tak zwana ustawa "kagańcowa", która zakazywała na zebraniach mówienia po polsku.
Germanizacja - termin pochodzi z łacińskiego Germanus oznacza Germanin, Niemiec. To polityka jaką prowadzili Niemcy w stosunku do Polaków w okresie zaborów. Miała ona na celu zniemczenie ludności polskiej w każdej dziedzinie życia.
Początki germanizacji
Bardzo znaczącym momentem w historii, który miał wpływ na sytuację Polaków znajdujących się pod zaborem pruskim było dojście do władzy Otto von Bismarcka - "żelaznego kanclerza". Był on zwolennikiem polityki antypolskiej, której celem było zniemczenie przede wszystkim oświaty i życia kulturalnego.
W 1867 powstał Związek Północnoniemiecki w skład, którego weszło Poznańskie. Od 1871 cały zabór pruski znalazł się już w granicach II Rzeszy. Zmieniono nazwę Wielkiego Księstwa Poznańskiego na Prowincję Poznańską (Provinz Posen). Językiem polskim można było posługiwać się na lekcjach religii (do 1901). Od 1876 zakazano mówić po polsku w urzędach, szkołach, sądach. Nauczycieli Polaków zabierano do pracy na rzecz II Rzeszy, a na ich miejsce wprowadzano Niemców. Zniemczano imiona, nazwiska i nazwy geograficzne.
Metody germanizacji
"Kulturkampf"- jedna z metod germanizacji prowadzona przez Otto von Bismarcka, mająca na celu walkę o kulturę z Kościołem katolickim. Nastąpiła ingerencja władzy niemieckiej w organizacje Kościoła katolickiego (kazania po niemiecku, wpływ na ich treść, nadzór nad kształceniem księży). Zamykano klasztory i szkoły zakonne.
Najdrastyczniejszym krokiem polityki prowadzonej wobec Polaków były "rugi pruskie"(1885-1890). Z ziem zaboru pruskiego wydalono ok. 26 tysięcy Polaków. Wielu z nich zamieszkiwało te tereny od dawna, ale otrzymali obywatelstwa II Rzeszy.
W 1886 roku nastąpiła dalsza realizacja planu germanizacji ziem Wielkopolski. Utworzono Komisję Kolonizacyjną, której zadaniem było wykupywanie ziemi z rąk Polaków po konkurencyjnych cenach i sprzedawanie jej Niemcom. W ten oto sposób powstało ponad 300 niemieckich wsi. Z pomocą Komisji Kolonizacyjnej przyszło ustawodawstwo: 1908 rok władze mogły przymusowo wykupić ziemi polskie po cenie rynkowej.
W roku 1894 powstał Związek dla Popierania Niemczyzny w Marchiach Wschodnich, który od 1899 przyjął nazwę Niemieckiego Związku Kresów Wschodnich. Nosił nazwę HAKATA od pierwszych liter nazwisk założycieli: Ferdinanda Hansemanna, Heinricha Tiedemanna, Hermanna Kennemanna. Reprezentowali oni szowinistyczną ideologię antypolską, zyskując poparcie cesarza Wilhelma II.
W latach 1900 - 1909 urząd kanclerza sprawował Bernard Bulowa, w okresie tym wzmożona zostaje walka z polskością. W 1901 roku zakazano używania języka polskiego również na religii. W 1904 zakazano Polakom stawiania budynków na nowo zakupionych ziemiach bez zgody władz niemieckich. W 1908 wydano dekret o przymusowym wykupie ziem z rąk polskich oraz ustawę o zgromadzeniach tak zwana ustawa "kagańcowa", która zakazywała na zebraniach mówienia po polsku.
Najczęściej czytane24 htydzień