System edukacji na świecie

Podobnie jak w Australii, znaczna część edukacji jest bezpłatna. Nacisk kładzie się na zdobywanie doświadczeń i praktycznych umiejętności. Na uwagę zasługuje fakt, iż w pierwszych 3 latach nauki uczniów prowadzi nie tylko nauczyciel, ale i jego asystent - służy to wydajniejszej pracy z dziećmi, zarówno tymi zdolniejszymi, jak i potrzebującymi większej pomocy przy nauce.

Japonia

Japoński system edukacji jest rozbudowany, bardzo wspierany finansowo przez państwo i przykłada się w nim ogromną wagę do formy kształcenia. Różni się ona znacznie na tle już przedstawionych, choć sam system wzorowano na amerykańskim szkolnictwie. Program nauczania w szkołach jest z góry ustalony przez Ministerstwo Oświaty, jednak istnieją też programy szczegółowe, które uwzględniają warunki poszczególnych placówek. Od uczniów wymaga się rygorystycznej dyscyplina i wpaja zasady uczące poddaństwa i pracowitości. Kładzie się również naciskiem na uświadamianie uczniom ich roli, jaką pełnią w społeczeństwie. Rozpowszechnione i egzekwowane jest w dużej mierze nauczanie pamięciowe, choć oczywiście towarzyszy mu rozwijanie umiejętności praktycznych i kształcenie intelektualne. Podręczniki są obowiązkowe, z tym, że na dwóch pierwszych, obowiązkowych szczeblach nauczania są one bezpłatne. Wiedzę sprawdza się poprzez testy (odpowiedzi ustne należą do rzadkości.) Obowiązkowa jest nauka w:

- sześcioletniej szkole podstawowej i trzyletniej szkole średniej I stopnia.

Następnie można kontynuować naukę w:

- trzyletniej szkole średniej II stopnia bądź czteroletniej szkole wyższej.

Przy czym wśród szkół średnich II stopnia wyróżnia się trzy rodzaje:

- trzyletnia szkoła stacjonarna, dla osób chcących podjąć studia wyższe,

- czteroletnia okresowa,

- czteroletnia korespondencyjna.

Te ostatnie mają różne kierunki zawodowe, dla osób, które chcą podjąć pracę. Są też roczne szkoły średnie II stopnia dające określony zawód, ale nie są uznawane za oficjalne i wybierają je uczniowie, którzy nie zostali przyjęci do innych szkół II stopnia. Nauka na szczeblach nieobowiązkowych jest już płatna w formie czesnego. Samemu trzeba również zakupić podręczniki i inne pomoce naukowe. Co ciekawe - w Japonii zjawisko powtarzania przez ucznia klasy jest prawie nie spotykane. W szkołach obowiązkowych uczeń wcale nie powtarza klasy, może natomiast powtarzać rok w szkole średniej II stopnia, a i tak zdarza się to rzadko.

Syberia

Syberyjski system edukacji też jest specyficzny. Jako, że Syberia jest częścią Rosji, edukacja podlega Ministerstwu Oświaty Federacji Rosyjskiej. System edukacyjny w Rosji jest sdobrze rozwinięty i działa sprawnie. Rosja szczyci się najmniejszym odsetkiem analfabetów na świecie. Dostęp do edukacji na obowiązkowych etapach jest bezpłatny i obejmuje dziewięcioletni okres nauki. Przy czym najczęściej dzieci rozpoczynają edukację w szkole podstawowej mając 7 lat i uczęszczają do niej przez kolejne trzy. W pierwszych latach edukacji nauka dzieci na charakter ogólnokształcący. Dalszym etapem nauczania są niepełne szkoły ogólnokształcące (szkoły sekundarne niższe), kończące się egzaminem końcowym. Gdy uzyska się świadectwo można kontynuować naukę na tzw. drugim poziomie sekundarnym, a do dostępnych na tym poziomie szkół należą:

- dwuletnie licea,

- dwuletnie szkoły średnie ogólnokształcące pełne,

- czteroletnie średnie szkoły zawodowe, licea techniczne,

- trzyletnie szkoły zawodowe, -

- dwu- lub pięcioletnie technika i średnie szkoły zawodowe.

Ten poziom nauczania kończy się egzaminem maturalnym, po czym można starać się o przyjęcie do szkoły wyższej. Jeszcze do niedawna dużą popularnością cieszyły się jednak szkoły zawodowe. Pamiętać trzeba, że Syberię charakteryzuje duże zróżnicowanie narodowościowe co nie pozostaje bez wpływu na edukację. Sporo jest tam również Polaków. Popularne są szkółki sobotnio-niedzielne, gdzie np. osoby z polskimi korzeniami mogą uczyć się tego języka.