Szkoła cyrkowa - pomysł na życie?

Zamiast oglądać telewizję czy surfować w internecie, uczą się żonglowania i akrobatyki. Tym właśnie zajmują się uczniowie Państwowej Szkoły Sztuki Cyrkowej w Warszawie, po przyjściu z pracy lub skończeniu zajęć w normalnej szkole.

Niektórzy przychodzą na pierwsze zajęcia z ciekawości, inni są nadzwyczaj sprawni fizycznie, odważni i nie boją się podejmować nowych wyzwań. Dla innych to po zajęciach z gimnastyki lub akrobatyki kolejny etap na drodze własnego rozwoju. Jedyna szkoła cyrkowa w Polsce do 1999 roku mieściła się w Julinku pod Warszawą. Została jednak zamknięta z powodów finansowych. Obecnie jej siedziba znajduje się w Warszawie.

Jak wygląda nauka?

Nauka w szkole cyrkowej trwa cztery lata. Po jej ukończeniu uzyskuje się zawód aktora cyrkowego. Przez pierwsze dwa lata adepci sztuki cyrkowej uczą się tzw. ogólnocyrkowych przedmiotów, z kolei na trzecim i czwartym roku wybierają jedną ze specjalności. Obowiązują ich semestralne zaliczenia i egzamin dyplomowy na którym prezentuje się wymyślony przez siebie numer.

W szkole możliwe jest kształcenie z następujących specjalności:

- akrobata

- gimnastyk

- ekwilibrysta

- żongler

- mim

- clown

Prowadzone są również zajęcia ze specjalności mieszanych:

- ekwilibrystyczno-żonglerskiej

- akrobatyczno-ekscentrycznej

- gimnastyki parterowej

- gimnastyki napowietrznej

Warunkiem przyjęcia do szkoły cyrkowej jest pozytywny wynik badania przydatności. U kandydatów ocenia się przede wszystkim sprawność fizyczną i warunki fizyczne. Ważne jest także, aby osoba marząca o nauce w tego typu szkole miała ukończone 15 lat. Nie może jednak przekroczyć 21-go roku życia. Jak podkreślają trenerzy, bardzo ważne jest, aby zacząć naukę jak najwcześniej i dodają, że zdarzają się wyjątki i do szkoły przyjmowane są osoby starsze - o ile pozwalają na to ich predyspozycje i przygotowanie. Zajęcia trwają od poniedziałku do piątku, z reguły odbywają się popołudniową porą, ponieważ niektóre osoby pracują albo uczą się na innych uczelniach. Tak jak w normalnej szkole sprawdzana jest obecność i wpisywane są oceny do dziennika. Co 45 minut następuje zmiana charakteru zajęć np. zamiast ćwiczenia żonglowania chodzi się po linie lub wykonuje ewolucje na trapezie. Trzeba systematycznie i ciężko pracować aby uzyskać zamierzony efekt.

Powody dla których warto się uczyć

Zarówno dawni artyści cyrkowi jak i trenerzy przekonują, że warto uczyć się w szkole cyrkowej, a następnie pracować w cyrku, bo zapewnia to wszechstronny rozwój. Artysta cyrkowy to osoba, która powinna nie tylko być mistrzem w swojej specjalności, ale także dobrym aktorem. Niezwykle ważne są umiejętności nawiązania kontaktu z publicznością i co chyba najważniejsze - posiadać dar przekazywania emocji i sprawienia, aby ci, którzy przyszli do cyrku, nie tylko się bawili ale też doznali wzruszeń. Praca w cyrku to także nieustanne podróże i poznawanie nowych ludzi, a co za tym idzie poszerzanie horyzontów. Wśród innych korzyści wymienić należy: rozwijanie kreatywności, nauka cierpliwości i systematyczności, rozwijanie koncentracji i uwagi, pokonywanie nieśmiałości oraz wzmacnianie wiary we własne siły

Co dalej?

Może to dziwić, ale uczniowie szkół cyrkowych podkreślają, że nie chcą w przyszłości pracować w cyrku, zwłaszcza w Polsce. Rodzime cyrki kojarzą im się z kiepską organizacją pracy oraz powtarzanymi do znudzenia numerami, które często są słabej jakości. Pokutuje też stereotyp, że w cyrku można zobaczyć clowna, skaczące przez obręcze lwy oraz żonglerkę piłeczkami, ewentualnie słonie i wielbłądy spacerujące po arenie. Inaczej jest w zachodniej Europie, gdzie sztuka cyrkowa coraz częściej przypomina widowisko teatralne z elementami baletu. Ponadto los cyrkowca to los niepewny. Większość wychowanków myśli o braniu udziału na festynach, festiwalach bądź też zajęciu się animacją kultury. Dlatego być może coraz rzadziej w naszych miasteczkach i miastach będziemy mieli okazję zobaczyć cyrkowy namiot i występy akrobatów. Ciekawostką jest, że Polska jako jedyny kraj nie ma stałego cyrku. Powodem tego jest niedocenianie sztuki cyrkowej.